धन्य वचन—भाग 5 धन्‍य धार्मिकताको निम्‍ति भोकाउने र तिर्खाउनेहरू

(English Version: “The Beatitudes – Blessed Are Those Who Hunger And Thirst For Righteousness”)

यो पद मत्ती 5:3-12 मा समावेश धन्य वचनको शृङ्खलाको चौथो खण्ड। यस खण्डमा, प्रभु येशूले आफ्नो चेला भएको दाबी गर्ने हरेकको जीवनमा उपस्थित हुनुपर्ने 8 मनोवृत्तिहरूको वर्णन गर्नुभएको छ। यस लेखमा, हामी चौथो मनोवृत्तिलाई हेर्नेछौं—मत्ती 5:6 मा वर्णन गरिएझैं धार्मिकताको लागि भोकाउने र तिर्खाउने मनोवृत्ति, “धन्‍य धार्मिकताको निम्‍ति भोकाउने र तिर्खाउनेहरू, किनभने तिनीहरू तृप्‍त हुनेछन्‌।”

*******************

“तिमी जे खान्छौ त्यही हौ” भन्ने एउटा प्रसिद्ध उखान हो जुन अक्सर भौतिक शरीरसित व्यवहार गर्दा प्रयोग गरिन्छ। यदि हामी स्वस्थ जीवनशैली कायम राख्न चाहन्छौं भने हामीले सही खाना मात्र खानुपर्छ। भौतिक संसारमा जे सत्य छ, त्यो आध्यात्मिक संसारमा पनि सत्य हो!

चौथो धन्य वचनमा, हाम्रो प्रभुले विरोधाभासपूर्ण रूपमा हामीलाई हाम्रो भौतिक शरीरको लागि होइन, तर हाम्रो आत्माको लागि आहार योजना प्रदान गर्नुहुन्छ। उहाँले हामीलाई के उपभोग गर्नुपर्छ भनेर मात्र निर्देशन दिनुहुन्छ, जुन धार्मिकता हो, तर गहिरो चाहनाका साथ कसरी उपभोग गर्ने भनेर पनि मार्गदर्शन गर्नुहुन्छ। “भोक” र “तिर्खा” केवल एक बलियो इच्छा को प्रतिनिधित्व गर्ने प्रतीक हो, र यो इच्छा सही जीवन, वा “धार्मिकता” को लागी हो। येशूका अनुसार यस्तो चाहना देखाउनेहरूले परमेश्वरको आशिष्, अनुमोदन र  प्रोत्साहन पाउनेछन्। तिनीहरूलाई “धन्य” व्यक्तिहरू मानिन्छ। र धर्मीकता को जीवन जिउने प्रयासको इनाम? येशू भन्नुहुन्छ, “तिनीहरू सन्तुष्ट हुनेछन्।” मूलतः, यो यस धन्य वचनमा व्यक्त गरिएको मुख्य सन्देश हो।

धन्य वचनमा वर्णन गरिएको धार्मिकता के हो?

यहाँ वर्णन गरिएको धार्मिकताले ख्रीष्टमा हाम्रो पदलाई बुझाउँदैन, अर्थात्, ख्रीष्टमा हाम्रो विश्वास राख्दा परमेश्वरसित हाम्रो सही स्थानलाई बुझाउँछ [रोमी 3:22]। डाँडाको उपदेशमा उल्लेख गरिएका धन्य वचन र सम्पूर्ण जीवनशैली परमेश्वरको राज्यमा प्रवेश गर्ने योग्यताहरू होइनन्। यसको विपरीत, तिनीहरू पहिले नै प्रवेश गरिसकेकाहरूको विशेषताहरू हुनुपर्दछ। यी मुक्तिका परिणामहरू हुन्, मुक्तिको कारण होइन।

तर परमेश्वरसित हाम्रो सम्बन्ध सही छ भनेर हामी कसरी थाह पाउन सक्छौं? अर्को शब्दमा भन्ने हो भने, हामी साँचो उद्धार पाएका छौं भनेर कसरी पक्का हुन सक्छौं? हाम्रो विश्वास साँचो छ भनेर हामी कसरी थाह पाउन सक्छौं? प्रमाण के हो? उत्तर: परमेश्वरको नजरमा हामी साँच्चै धर्मी छौं कि छैनौं भनेर जाँचेर। यही धार्मिकतालाई “व्यावहारिक” धार्मिकता भनिन्छ। येशूमाथिको विश्वासबाट आउने स्थितिगत धार्मिकताले सधैं व्यावहारिक धार्मिकतातर्फ डोऱ्याउनेछ! “हरेक असल रूखले असल फल फलाउँछ” [मत्ती 7:17]!

व्यावहारिक धार्मिकताका विशेषताहरू।

तपाईं देख्नुहुन्छ, हाम्रो जीवनले हामीलाई धोका दिँदैन। तिनीहरूले संकेत गर्दछ कि हामीले परमेश्वरको स्तरहरू पछ्याउँदैछौं कि छैनौं, अर्को शब्दमा, हाम्रा कार्यहरू परमेश्वरको दृष्टिमा तिनीहरू सही छन् कि छैनन्। त्यसैले, यो धार्मिकता हो जुन येशूले यस धन्य वचनमा उल्लेख गर्नुभएको छ—व्यावहारिक पक्ष। वास्तवमा, डाँडाको सम्पूर्ण डाँडाको उपदेशमा, येशूले परमेश्वरलाई मनपर्ने जीवन बिताउनुको अर्थ के हो भनी व्याख्या गर्नुहुन्छ। यदि हामीले मत्ती 5-7 को सानो सर्वेक्षण गऱ्यौं भने, हामीले यो कुराहरु पत्ता लगाउनेछौं।

धर्मीकताको जीवनमा विभिन्न चीजहरूको लागि भोक र तिर्खा हुन्छ: मेलमिलाप [मत्ती 5:23-24], यौन शुद्धता [मत्ती 5:28], विवाहमा विश्वासयोग्य हुनु [मत्ती  5:32], सत्य बोल्ने [मत्ती 5 :37], बदला नलिने छनौट गर्दै [मत्ती  5:39], आफ्नो शत्रुहरूलाई माया गर्नु [मत्ती  5:44], केवल परमेश्वरलाई खुशी पार्नको लागि धार्मिक कार्यहरू गर्नु [मत्ती 6:1], प्रार्थनामा व्यक्तिगत लाभ भन्दा परमेश्वरको महिमालाई प्राथमिकता दिँदै [मत्ती  6] :9-15], स्वर्गमा खजानाहरू भण्डारण गर्ने [मत्ती 6:19-21], चिन्ताको सामना गर्नुको सट्टा परमेश्वरमा भरोसा राख्दै [मत्ती 6:25-33], अरूको न्याय गर्दा दया देखाउँदै [मत्ती 7:1-12], र अन्ततः, येशूका शिक्षाहरूमा जीवन निर्माण गर्ने [मत्ती 7:24-27]।

त्यसोभए, तपाईंले देख्नुहुन्छ, येशूले डाँडाको उपदेशमा धर्मीकताको जीवन कसरी देखा पर्दछ भनेर रूपरेखा दिनुहुन्छ। येशूमा विश्वास गर्ने र पवित्र आत्माद्वारा निर्देशित हुनेहरूले सही काम गर्ने भोक र तिर्खा राख्छन्। हाम्रो भौतिक शरीरलाई दैनिक खाना र पानीको आवश्यकता जस्तै, हाम्रो आध्यात्मिक पक्षले यो धार्मिकता, सधैं सही तरिकाले जीवन बिताउने तरिका चाहिन्छ। यो इच्छा निरन्तर र कहिल्यै सन्तुष्ट हुँदैन। त्यसैकारण येशूले वर्तमान कालमा यो भोकाउने र तिर्खालाई सङ्केत गर्नुहुन्छ, सधैं परमेश्वरको नजरमा जे ठीक छ त्यो गर्न चाहनु। यो एक अनन्त र निरन्तर बढ्दो भोक हो। यो केवल धार्मिकताको प्रदर्शन होइन, तर हृदयको गहिराइबाट परमेश्वरको इच्छा पालन गर्ने निरन्तर इच्छा हो।

धर्मीकताको हृदयको निरन्तर कोलाहल स्कटल्याण्डका एक जना वृद्ध विश्वासीको चित्कारजस्तै हो, “हे परमेश्वर, मलाई क्षमा गरिएको पापीजत्तिकै पवित्र बनाउनुहोस्!” र जब परमेश्वरको इच्छा पालन गर्न असफल हुन्छ, तब आत्माभित्र गहिरो पीडा हुन्छ। त्यहाँ कुनै बहाना छैन तर साँचो दु:ख जसले पाप स्वीकार्छ र शुद्धिकरणको लागि परमेश्वरलाई बिन्ती गर्छ र सही बाटोमा फर्कने बल दिन्छ।

धर्मीकताको जीवनशैलीको इनाम।

धार्मिकताको निम्ति भोक र तिर्खाएकाहरूलाई येशूले प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, “तिनीहरू [र तिनीहरू मात्र] तृप्त हुनेछन्।” भाषाले सङ्केत गर्छ कि यो तृप्त हामी आफैले गर्न सक्ने कुरा होइन। यो परमेश्वरले हामीमा गर्नुहुने कुरा हो। परमेश्वरले हामीलाई भर्नुहुन्छ। तर परमेश्वरले हामीलाई कुन कुराले भरिदिनुहुन्छ? यहाँ केको लागि तृष्णा छ? धार्मिकता! त्यसैले, परमेश्वरले हामीलाई त्यो धार्मिकताले भर्नुहुन्छ जसको लागि हामी भोक र तिर्खाउँछौं!

एउटा अर्थमा, हामीमध्ये जो येशूका चेलाहरू हौं, तिनीहरूले ख्रीष्टमा स्थित हाम्रो धार्मिकताबाट प्राप्त हुने आनन्दको अनुभव गर्छौं। त्यसोभए, त्यहाँ एक तृप्त छ जुन हामी अनुभव गर्दछौं। तर जब हामी पनि परमेश्वरको नजरमा सही काम गर्न लालायित हुन्छौं, तब पवित्र आत्माले हामीलाई त्यो इच्छा पूरा गर्न साँच्चै मदत गर्नुहुन्छ। र यस अर्थमा, त्यो लालसा सन्तुष्ट छ। व्यावहारिक धार्मिकताको आनन्द यही हो।

तर पापको वासले गर्दा यो लालसा निरन्तर पूरा हुँदैन। तथापि, भविष्यमा, जब येशू फर्कनुहुनेछ, हामीले नयाँ शरीरहरू पाउनेछौं। अनि नयाँ शरीरले फेरि पाप गर्नेछैन, र यसरी अनन्तकालसम्म, हामी निरन्तर परमेश्वरका आज्ञाहरूको अधीनमा रहनेछौं। अनि त्यसपछि, हामीले सधैं अटल आज्ञाकारिताबाट उत्पन्न हुने आनन्दको अनुभव गर्नेछौं।

के तपाईं आज्ञाकारिताको पूर्ण जीवनको कल्पना गर्न सक्नुहुन्छ—सधैं परमेश्वरको नजरमा सही काम गरिरहनुभएको? व्यक्तिगत अर्थमा मात्र होइन तर विश्वव्यापी अर्थमा पनि हामी धार्मिकताले शासन गरेको देख्नेछौं । पत्रुस भन्छन्, “हामी नयाँ स्वर्ग र नयाँ पृथ्वीको पर्खाइमा छौं, जहाँ धार्मिकता वास गर्छ” [2 पत्रुस 3:13]। येशूले भविष्यमा आफ्नो राज्य स्थापना गर्नुहुँदा अहिले चाहनेहरूले अन्ततोगत्वा त्यो लालसा पूर्णतया सन्तुष्ट हुनेछन्। यो उनको प्रतिज्ञा हो।

3 धर्मीकताको जीवनशैली अपनाउनुका फाइदाहरू।

धर्मीकताक जीवनशैली अपनाउनुका थुप्रै फाइदाहरू बारे बताउन सकिने भए तापनि मैले हाम्रो विचारको लागि 3 वटा सूचीबद्ध गरेको छु। 

लाभ # 1. हामी मुक्तिको साँचो आश्वासन पाउन सक्छौं [रोमी 8:14-16]।

निम्न स्तरको आज्ञाकारिताद्वारा उच्च स्तरको आश्वासन प्राप्त गर्न सकिंदैन। यसको बारेमा सोच्नुहोस्. जब हामी हाम्रो मुक्तिमा शङ्का गर्छौं, के यो अक्सर पापमा बाँच्नुको कारण होइन र? निस्सन्देह, आफ्नो मुक्तिको विषयमा कोही पनि ठगिन सक्छ। तर सामान्यतया, जीवनशैलीको रूपमा आज्ञाकारिताले साँचो आश्वासन ल्याउँछ र फलस्वरूप, हामी मसीही जीवनमा आनन्दको अनुभव गर्नेछौं।

लाभ # 2. हामीले हाम्रा प्रार्थनाहरूको जवाफ व्यक्तिगत र मध्यस्थ श्रेणीदुवैमा अनुभव गर्नेछौं [भजनसंग्रह 66:18, याकूब 5:16ख]।

जसरी पापले परमेश्वरलाई हाम्रो प्रार्थना सुन्नबाट रोक्छ, धार्मिकताले परमेश्वरको लागि सुन्ने र जवाफ दिने ढोका खोलिदिन्छ। यदि हामी पापबाट फर्कने इच्छा बिना नै पापमा बाँचिरहेका छौं भने व्यक्तिगत र मध्यस्थको प्रार्थना बेकार छ। तथापि, धार्मिकताको लागि भोक र तिर्खाउने आत्माले चढाउँदा यी प्रार्थनाहरू शक्तिशाली हुन सक्छन्।

लाभ # 3. हामी ख्रीष्टको लागि प्रभावकारी साक्षी हुन सक्छौं [मत्ती 5:16; 1 पत्रुस 2:12]।

धर्मीकताको जीवन लुकेर रहन सक्दैन। यो सुसमाचारको लागि सबै भन्दा राम्रो विज्ञापन हो। परिवर्तित जीवनले येशूसँग जीवन परिवर्तन गर्ने शक्ति छ भनेर देखाउँछ।

धार्मिकताको लागि निरन्तर भोक र तिर्खा कसरी विकास गर्ने?

हामी यस धन्य वचनमा कसरी बढ्न सक्छौं? यस धार्मिकताको लागि हामी कसरी निरन्तर भोक र तिर्खा विकास गर्न सक्छौं? दुई तरिकामा।

1. हामीले सक्रिय रूपमा परमेश्वरको लागि तृष्णा विकास गर्नुपर्छ।

सर्वप्रथम, हामीले यो कुरा बुझ्नुपर्छ कि सही काम गर्ने पवित्र इच्छ तब आउँछ, जब परमेश्वर स्वयं- जो सर्वोच धर्मी हुनुहुन्छ उहाँप्रति गहिरो लालसा हुन्छ। हामी सही जीवनको पछि लाग्ने मात्र होइन। मूलतः हामीले परमेश्वरलाई पछ्याउनुपर्छ, जो सबै धार्मिकताको योग फल र स्रोत हुनुहुन्छ। विगतमा परमेश्वरका जनहरूको मनोवृत्ति यस्तै थियो।

भजन 42:1   “सरी हरिणले खोलाका पानीको तृष्‍णा गर्दछ, त्‍यसरी नै, हे परमेश्‍वर, मेरो प्राणले तपाईंको तृष्‍णा गर्दछ।”

भजन 63:1 “हे परमेश्‍वर, तपाईं मेरा परमेश्‍वर हुनुहुन्‍छ, म तपाईंलाई दिलोज्‍यानले खोज्‍छु। पानी नभएको ओबानो र बाँझो जमिनमा मेरो प्राण तपाईंको निम्‍ति तिर्खाउँछ, मेरो शरीर तपाईंकै निम्‍ति मरिमेट्‌दछ।”

यशैय 26:9 “राती मेरो प्राणले तपाईंको लालसा गर्छ। बिहान मेरो आत्‍माले तपाईंको चाहना गर्दछ। जब तपाईंको न्‍याय पृथ्‍वीमा प्रकट हुन्‍छ, तब संसारका मानिसहरूले धार्मिकता सिक्‍छन्‌।”

त्यसकारण, हामीले परमेश्वरको लागि नै लालायित हुनैपर्छ। दाता, अरू कुनै पनि कुराभन्दा बढी, हाम्रो हृदयको इच्छा हुनुपर्छ।

2. हामीले सक्रिय रूपमा परमेश्वरको वचनको लागि लालसा विकास गर्नुपर्छ।

दोस्रो, परमेश्वरप्रतिको हाम्रो लालसामा भएको यो वृद्धिले परमेश्वरको वचनप्रतिको हाम्रो तृष्णा पनि बढाउनुपर्छ। किन? यस विषयमा एक मिनेट सोच्नुहोस्। जब हामी कसैलाई प्रेम गर्छौं, हामी उनीहरूको बारेमा सबै कुरा जान्न चाहन्छौं। उनीहरूलाई के मन पर्छ, के मन पर्दैन, आदि।

त्यसै गरी, यदि हामीमा परमेश्वरप्रति प्रेम छ र उहाँको प्राथमिकता र मन नपर्ने कुराहरू बुझ्ने इच्छा छ भने, हामीले वचनतिर फर्कनुपर्छ, जसले हामीलाई यी सत्यहरू प्रकट गर्ने एकमात्र स्रोतको रूपमा काम गर्दछ। यस धन्य वचनमा उल्लेख गरिएको धार्मिकता परमेश्वरको नजरमा नैतिक रूपमा सही छ भन्ने कुरासँग सम्बन्धित भएकोले, परमेश्वरको नैतिक स्तरहरूसँग के मिल्छ भनेर हामीले पत्ता लगाउन सक्ने एक मात्र ठाउँ उहाँको पवित्र वचन भित्र छ। सरल शब्दहरूमा, परमेश्वरको वचनले धार्मिकताको तीव्र लालसा र लालसा भएकाहरूका लागि पोषणको नियमित स्रोतको रूपमा सेवा गर्नुपर्छ। यही कारणले गर्दा हामी प्रायः बाइबलका खण्डहरू भेट्छौं जसले परमेश्वरका मानिसहरूलाई निरन्तर रूपमा उहाँको वचनको लागि चाहने र आनन्द प्राप्त गर्नेबारे छलफल गर्छ।

भजन 119:20 “तपाईंका नियमहरू जान्‍नलाई मेरो प्राण सधैँ तिर्खाएको हुन्‍छ।”

अय्यूब 23:12 “उहाँको मुखबाट निस्‍केको आज्ञालाई म इन्‍कार गर्दिनँ, मेरो दैनिक भोजनभन्‍दा उहाँले भन्‍नुभएको कुरा मैले हृदयमा धेरै सञ्‍चय गरिराखेको छु।”

यर्मिया 15:16 “जब तपाईंका वचनहरू आए ती मैले खाएँ, ती मलाई रमाहट, र मेरो हृदयलाई आनन्‍द दिने कुरा भए, किनकि तपाईंको नाउँले म कहलाइन्‍छु, हे सर्वशक्तिमान्‌ परमप्रभु परमेश्‍वर।”

मत्ती 4:4 “तर येशूले जवाफ दिनुभयो, “लेखिएको छ, ‘मानिस रोटीले मात्र होइन, तर परमेश्‍वरको मुखबाट निस्‍केको हरेक वचनले जीवित रहँदछ’।””

1 पत्रुस 2:1-3 “यसकारण सबै दुष्‍टता, सबै छल-कपट र ईर्ष्‍या, र सबै निन्‍दाहरूलाई त्‍याग। 2नयाँ जन्‍मेका बालकहरूजस्‍तै शुद्ध आत्‍मिक दूधको तृष्‍णा गर, र त्‍यसबाट तिमीहरू आफ्‍नो मुक्तिमा बढ्‌दैजान सक्‍नेछौ। 3किनकि प्रभु कृपालु हुनुहुन्‍छ भन्‍ने कुराको स्‍वाद तिमीहरूले पाएका छौ।”

परमेश्वरको वचनको लागि हामी जति धेरै भोको हुन्छौं—शिरको ज्ञान को लागि मात्र होइन तर आज्ञाकारिताको लागि, हामी त्यति नै आज्ञा पालन गर्नेछौं। अनि जति धेरै हामी आज्ञा पालन गर्छौं, धार्मिकताको यो भरिएको अनुभव त्यति नै बढी गर्नेछौं। अनि फलस्वरूप, हामी परमेश्वरको वचनको लागि त्यति नै भोक र तिर्खाउनेछौं। अनि यो चक्र चलिरहनेछ।

त्यसरी नै हामी जति अनाज्ञाकारितामा हिंड्छौं, परमेश्वरको वचनको लागि भोक र तिर्खा पनि त्यति नै कम हुन्छ। अनि परमेश्वरको वचनको लागि भोक र तिर्खा जति कम हुन्छ, आज्ञाकारिता पनि त्यति नै कम हुन्छ। यस्तो अवस्थामा एउटाले अर्कोलाई खुवाउँछ—यसपटक नकारात्मक अर्थमा।

त्यसैले परमेश्वरप्रतिको तृष्णाले परमेश्वरको वचनको लालसा बढाउँछ—धार्मिकताको लागि हाम्रो भोक र तिर्खामा वृद्धि गर्ने यी दुई माध्यम हुन्। के तपाईंमा त्यस्तो लालसा छ? नबिर्सनुहोस्, तपाईं जे खानुहुन्छ त्यही हुनुहुन्छ। तपाईंको हृदयको इच्छा के हो? इच्छाहरू झूट बोल्दैनन्!

यस धार्मिकतापछि भोक र तिर्खाको लागि एक बिन्ती।

भारतमा कुनै व्यक्तिको मृत्यु हुँदा धेरै हिन्दूहरूले गर्ने योचलन छ। मेरो बुबाको मृत्यु हुँदा सानो छँदा [जब मैले मुक्ति पाएको थिइनँ] यो काम गरेको म सम्झन्छु। एक मुठ्ठी चामल लिएर मरेको मानिसको मुखमा हालिदिन्थे। अनि पछि शवलाई चिहानमा सार्दा त्यो चामल खानै हुँदैन। किन? किनभने मृत शरीरले कुनै भोक वा तिर्खा अनुभव गर्दैन!

त्यसैगरि, आध्यात्मिक तवरमा मरेका मानिसहरूमा धार्मिकताको लागि कुनै भोक र तिर्खा हुँदैन। त्यसैले, यदि तपाईं मसीही हुँ भनेर दाबी गर्नुहुन्छ र परमेश्वरको नजरमा सही काम गर्न चाहनुहुन्न भने तपाईंले आफैलाई यो महत्त्वपूर्ण प्रश्न सोध्नुपर्छ: के म आध्यात्मिक तवरमा जीवित छु?

याद गर्नुहोस्, डाँडाको उपदेशले हाम्रो जीवनको प्रतिबिम्बको रूपमा काम गर्दछ। येशूले यसलाई हाम्रो कार्यहरू उहाँका शिक्षाहरूसँग मिल्दोजुल्दो छ कि छैन भनेर निर्धारण गर्ने माध्यमको रूपमा प्रस्तुत गर्नुहुन्छ, विशेष गरी उहाँका चेलाहरू भएको दाबी गर्नेहरूका लागि। उहाँले डाँडाको उपदेशको अन्त्यमा यस बिन्दुमा जोड दिनुहुन्छ, “मलाई ‘प्रभु, प्रभु’ भन्‍ने सबै स्‍वर्गको राज्‍यमा प्रवेश गर्नेछैनन्‌। स्‍वर्गमा हुनुहुने मेरा पिताको इच्‍छा पालन गर्ने मानिस मात्र परमेश्‍वरको राज्‍यमा प्रवेश गर्नेछ।” [मत्ती 7:21] बाबाको इच्छाको एउटा पक्ष भनेको हामीले धार्मिकताको लागि साँचो इच्छा राख्नुपर्छ र उहाँको नजरमा नैतिक रूपमा सही काम गर्नुपर्दछ। यदि हामीमा यो भोक छैन भने, हामी साँच्चै आफूलाई उहाँका सन्तान ठान्‍न सक्दैनौं।

हामीले आफैलाई धोका दिनु हुँदैन।। यदि हाम्रो जीवन शैलीले धार्मिकता देखाउँदैन भने, हामीले तुरुन्तै पश्चात्ताप गर्नुपर्छ र ईमानदारीपूर्वक ख्रीष्टमा फर्कनुपर्छ, हाम्रा पापहरूको लागि पश्चात्ताप महसुस गर्दै र विश्वासद्वारा उहाँले प्रदान गर्नुभएको क्षमालाई स्वीकार गर्नुपर्छ। यसरी हामी ईश्वरको धार्मिकता प्राप्त गर्न सक्छौं। यसबाहेक, पवित्र आत्माले हामी बाँचुन्जेल हाम्रो दैनिक जीवनमा यो धार्मिकताको बढ्दो मात्राको इच्छा गर्न हामीलाई निरन्तर प्रेरणा दिनुहुनेछ, र परमेश्वरले हामीलाई निरन्तर भरिदिनुहुनेछ। अन्तमा, जब ख्रीष्ट फर्केर आउनुहुन्छ, हामीले अन्ततः पूर्ण पूर्तिको अनुभव गर्नेछौं र त्यस क्षणदेखि परमेश्वरलाई सधैंभरि खुशी पार्नेछौं।

चेतावनी को एउटा शब्द।

यस जीवनशैलीमा धार्मिकताको लागि यो भोक र तिर्खालाई इन्कार गर्नेहरूले भविष्यमा भोक र तिर्खाको अनुभव गर्नेछन्। तथापि, यो नरकको यातनाबाट उत्पन्न हुने दुःखकष्टबाट मुक्तिको लागि भोक र तिर्खा हुनेछ [लूका 16:24]। अनि त्यो भोक र तिर्खा कहिल्यै पूरा हुनेछैन—अनन्तकालसम्म। कस्तो डरलाग्दो जीवन!

हामी जे खान्छौँ, त्यही हो। यदि पाप हाम्रो भोजन हो भने, अन्तिम परिणाम नरकमा भयानक दुःख हो। अर्कोतर्फ, धार्मिकता हाम्रो भोजन हो भने, अन्तमा परिणाम स्वर्गमा असीम आनन्द हो। यी दुई नियति मात्र हुन्। हामी के छनौट गर्नेछौं? भयानक दुःख कष्ट वा अथाह आनन्द? येशूले हामीलाई यस धन्य वचनमा पछ्याउन बोलाउनुभएको कुराको पछि लाग्दा परमेश्वरले हामीलाई आनन्द छनौट गर्न मदत गरून्। वास्तवमा ती मानिसहरू धन्य हुन् जो धार्मिकताको निम्ति भोक र तिर्खाएका छन्, किनकि तिनीहरू तृप्त हुनेछन्।