धन्य वचन—भाग 2 धन्य आत्मामा दीन हुनेहरू
(English Version: “The Beatitudes – Blessed Are The Poor In Spirit”)
मत्ती 5:3-12 सम्म समावेश भएको एउटा खण्ड, जहाँ प्रभु येशूले आफ्नो चेला भएको दाबी गर्ने हरेकको जीवनमा उपस्थित हुनुपर्ने 8 वटा मनोवृत्तिहरूको वर्णन गर्नुभएको छ।
*******************
प्रभु येशूले डाँडाको उपदेशको सुरुवात यस उल्लेखनीय कथनको साथ गर्नुहुन्छ, “धन्य आत्मामा दीन हुनेहरू, किनभने स्वर्गको राज्य तिनीहरूको हो” [मत्ती 5:3]। “आत्मामा दीन”आधारभूत मनोवृत्ति हो। संसारले आत्मामा बलियो हुनेहरूलाई उच्च तुल्याउँछ भने बाइबलले विश्वासीहरूलाई आत्मामा दीन हुन बोलाउँछ। यो प्रतिसंस्कृति जीउनु हो।
हामीले बुझ्नु आवश्यक छ कि “आत्मामा दीन” हृदयको कमजोर वा विश्वासमा कमजोर भएका मानिसहरूमा लागू हुँदैन। यो “म कोही होइन” भनाइमा पनि लागू हुँदैन। यसको सट्टा, यसको अर्थ विश्वास गर्नु र भन्नु हो, “प्रभु, मसँग तपाईंको स्तरमा जीउन कुनै आध्यात्मिक स्रोत छैन। तपाईले मलाई बोलाउनु भएको जीवन जिउनको लागि के चाहिन्छ त्यो मसँग छैन! मलाई तपाई सबै कुराको लागि चाहिन्छ। म सबै कुराको लागि तपाईंमा निर्भर छु। तपाईं बाहेक म आत्मिक रूपमा दिवालिया छु!”
तपाईंले देख्नुहुन्छ कि “दीन” भनेर अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्दलाई कुनै भौतिक सम्पत्ति नभएको व्यक्तिलाई चित्रण गर्न प्रयोग गरिएको छ र फलस्वरूप, बाँच्नको लागि आधारभूत कुराहरु को लागि पूर्ण रूपमा अर्को व्यक्तिमा भर पर्नु हो [लुका 16:19-20 हेर्नुहोस्]। चित्रण एक भिखारीको हो जसले आफ्नो अनुहार भुइँको नजिक राख्छ, आफ्नो टाउकोमा घुम्टो राख्छ, र आफ्नो नजर उठाउन पनि लाज महसुस गर्छ तर पैसा पाउने आशामा हात फैलाउँछ।
यद्यपि, मत्ती 5:3 मा, येशूले “दीन” शब्दमा “आत्मामा” थप्नुहुन्छ, यसले सङ्केत गर्छ कि उहाँ भौतिक रूपमा गरीब भएको कुरा गर्दै हुनुहुन्न। उहाँले विशेष गरी आध्यात्मिक गरिबी, आध्यात्मिक शून्यताको अवस्थालाई संकेत गर्दै हुनुहुन्छ। धनी र गरिब दुवैले पाप गरेका छन् र परमेश्वरलाई मनपर्ने जीवन बिताउने साधनको अभाव छ। यो वास्तविकता बुझ्न र परमेश्वरलाई खुशी पार्ने जीवन बिताउनको लागि तिनीहरूको अभावको आपूर्ति गर्न सक्षम एक मात्र व्यक्ति येशूमा फर्कनु दुवै समूहहरूको लागि महत्त्वपूर्ण छ। यो आत्मामा दीन को सार हो।
लूका 18:8-14 मा येशूद्वारा सिकाइएको “फरिसी र कर उठाउने को दृष्टान्त” ले स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने आत्मामा दीन हुनुको अवधारणाको उत्कृष्ट दृष्टान्त प्रदान गर्दछ। यस दृष्टान्तमा, फरिसी, जो आत्म–धर्मी थिए र आफ्नो आध्यात्मिक उपलब्धिहरूमा गर्व गर्थे, आफ्ना पापहरूको क्षमाको आवश्यकतालाई चिन्न असमर्थ थिए। बरु, कर उठाउनेले आफ्ना पापहरू स्वीकार गरे र नम्र भई परमेश्वरको कृपाको लागि बिन्ती गरे। यसले एक आध्यात्मिक भिखारीलाई चित्रण गर्दछ, जुन आत्मामा दीनहरूलाई वर्णन गर्ने अर्को तरिका हो। यो अचम्मको कुरा होइन कि कर उठाउनेले क्षमा पाएर आफ्नो घर गए, जबकि फरिसी, आफ्नो घमण्डले अन्धा, आफ्नो आध्यात्मिक शून्यता महसुस गर्न असफल भयो।
यदि हामीले विश्वास गरिरह्यौं कि हामीसँग परमेश्वरसँग असल आध्यात्मिक अवस्थामा हुन आवश्यक गुणहरू छन् भने, हामीले हाम्रा पापहरूको लागि येशूबाट क्षमा माग्ने छैनौं। फलस्वरूप, हामीले अनन्त जीवन प्राप्त गर्नेछैनौं र परमेश्वरको राज्यमा प्रवेश गर्न असमर्थ हुनेछौं। यद्यपि, यदि हामी परमेश्वरको अनुग्रहद्वारा, आत्मिक रूपमा कमी छौं भनेर चिन्न सक्षम छौं भने, हामी हाम्रा पापहरूको क्षमाको लागि ख्रीष्टमा मात्र भर पर्नेछौं। फलस्वरूप, हामीले अनन्त जीवन प्राप्त गर्नेछौं र परमेश्वरको राज्यमा प्रवेश गर्नेछौं।
यद्यपि, आत्मिक मनोवृत्तिको दरिद्रता रूपान्तरणसँगै रोकिंदैन। हामीले मुक्ति पाए तापनि आफ्नै बलमा मसीही जीवन बिताउन सक्दैनौं भन्ने कुरा हामीले बिर्सनु हुँदैन। परमेश्वरलाई खुसी तुल्याउनलाई हामीसित आवश्यक गुणहरू छैनन्। हामी निरन्तर परमेश्वरमा निर्भर रहनुपर्छ र उहाँले हामीलाई बोलाउनुभएको जीवन लाई पवित्र आत्मा, जो हामीमा बास गर्नुहुंछ, उहाँको शक्तिद्वारा जीवन जिउन मदत को लागि परमेश्वरलाई पुकार्नु पर्छ।
दुःखको कुरा, यस क्षेत्रमा हामी अक्सर असफल हुन्छौं। हामी सानो बच्चा जस्तै छौं जसले प्रशिक्षण पाङ्ग्राहरूको साथ बाइक कसरी चलाउन सिक्न थाल्छ र त्यसपछि एक चरणमा पुग्छ जहाँ प्रशिक्षण पाङ्ग्राहरू हटाउन सकिन्छ, र उसले आफैं सवारी गर्न सक्छ। यद्यपि हामी यो कहिल्यै ठूलो स्वरमा भन्ने छैनौं, हामी अक्सर त्यस्तै गर्छौं। हामी आफै कामहरू गर्छौं, असफलताको अनुभव गर्छौं, र त्यसपछि परमेश्वरमा भर पर्छौं।
यद्यपि, यदि हामीले येशूका शब्दहरूलाई सही रूपमा व्याख्या गर्छौं भने, उहाँले भन्नुहुन्छ कि आत्मामा दीनको यस मनोवृत्तिलाई निरन्तर रूपमा प्रदर्शन गर्नेहरू मात्र साँच्चै स्वर्गको राज्यका बासिन्दा हुन्। त्यसैले यो विषयलाई हामीले गम्भीरतापूर्वक लिनु आवश्यक छ। पवित्र आत्माको सहयोगमा, हामीले यस प्रकारको जीवनशैली अपनाउने र कायम राख्ने कामना गर्नुपर्छ—परमेश्वरको राज्यमा प्रवेश पाउनको लागि होइन—तर हामी साँच्चै राज्यका हौं भनी सुनिश्चित गर्न।
अन्तमा, आत्मामा दीनतालाई जीवनशैलीको रूपमा पछ्याउनेहरूको लागि इनाम: “स्वर्गको राज्य तिनीहरूको हो” [मत्ती ५:३]। अन्तिम भागलाई “स्वर्गको राज्य तिनीहरूको र तिनीहरूको मात्र हो” भनेर अझ राम्ररी अनुवाद गर्न सकिन्छ। तिनीहरू मात्र स्वर्गको राज्य वा परमेश्वरको राज्यका मालिकहरू हुन्, जुन एउटै हो।
अर्को शब्दमा भन्ने हो भने, जो आत्मामा दीन छन्, तिनीहरूले यस जीवनमा स्वर्गका आत्मिक आशिष्हरू अनुभव गर्नेछन् । यसको अर्थ आनन्दको अनुभव गर्नु हो, परमेश्वरले तिनीहरूलाई स्वीकार्नुभएको छ र राजा येशूको शासनमा जीवन बिताइरहेका बेला तिनीहरूमा र तिनीहरूमार्फत काम गरिरहनुभएको छ भनेर थाह पाउँदाको आनन्द। अनि भविष्यमा, राजा येशू पृथ्वीमा परमेश्वरको भव्य राज्यलाई आफ्नो सम्पूर्ण महिमामा स्थापित गर्न फर्कंदा तिनीहरूले यी आशिष्हरूको परिपूर्णता र अझ धेरै अनुभव गर्नेछन्।
यहाँ, म चारवटा सिद्धान्तहरू प्रस्तुत गर्दछु जुन “आत्मामा दीन” लाई जीवनशैलीको रूपमा प्रदर्शन गर्न र व्यवहारमा उतार्नको लागि हामीलाई सहयोग गर्न सकिन्छ।
1. हामीले हरेक दिन लगनशील भई प्रार्थना गर्न आफूलाई समर्पण गर्नुपर्छ।
किनकि प्रार्थना एउटा विधि हो जसद्वारा हामीले प्रभुमा हाम्रो निरन्तर निर्भरतालाई चिन्न सक्छौं, यो महत्त्वपूर्ण छ कि हामीले खुला रूपमा र लाज बिना उहाँलाई सहायताको लागि नियमित रूपमा पुकार्नु पर्छ, चाहे त्यो पापलाई जित्ने होस् वा अन्य कुनै समस्याहरू। हामी जति धेरै प्रार्थना गर्छौं, त्यति नै हामी हाम्रो पापी स्वभावको बारेमा सचेत हुन्छौं, जसले अनिवार्य रूपमा हाम्रो आध्यात्मिक शून्यतालाई स्वीकार गर्दछ। यो नयाँ बुझाइले हामीलाई प्रार्थना गर्न र परमेश्वरलाई अझ बढी स्वीकार गर्न प्रेरित गर्नेछ।
2. हामीले परमेश्वरको इच्छा विरुद्ध जाने कुनै पनि कार्यहरूबाट अलग रहन आफूलाई समर्पित गर्नुपर्छ।
आत्मामा दीन भएकाहरू परमेश्वरको वचन [यसा 66:2] सुन्दा थरथर काँप्नु पर्छ र परमेश्वरको इच्छा विरुद्ध जाने विचारमा डरले भरिनु पर्छ, जस्तै यो पवित्र वचनमा प्रकट गरिएको छ।
3. हामीले आफूलाई माथि उठाउने विचारहरूबाट जोगिने प्रतिबद्धता गर्नुपर्छ।
हाम्रो सोचाइले हाम्रो कार्य प्रभावित हुन्छन्। पापी जीवन पापी सोचाइको परिणाम हो। तसर्थ, परमेश्वरको वचनले हाम्रो मन [रोमी 12:2] र हृदयलाई [हितोपदेश 4:23] नियन्त्रण गर्न दिएर ईश्वरीय सोचाइको जीवन विकास गर्न हाम्रो लागि महत्त्वपूर्ण छ।
4. हामीले जीवनका चुनौतिहरूलाई उहाँमाथिको हाम्रो भरोसा बढाउने र आफूमाथिको हाम्रो निर्भरतालाई घटाउने परमेश्वरको विधिको रूपमा बुझ्न आफूलाई प्रतिबद्ध गर्नुपर्छ।
जीवनका चुनौतीहरूलाई घृणा गर्नुको सट्टा, हामीले तिनीहरूलाई सार्वभौम र मायालु परमेश्वरबाट उत्पन्न भएको रूपमा कसरी हेर्ने भनेर सिक्नु महत्त्वपूर्ण छ—यो उही परमेश्वर हुनुहुन्छ जसले हाम्रो खातिर आफ्नो पुत्रलाई क्रुसमा बलिदान मात्र दिएनन्, तर हामी, उहाँका अन्य सन्तानहरूलाई पनि परीक्षाहरू सामना गर्न अनुमति दिनुहुन्छ—कहिलेकाहीँ कठोर पनि [1 पत्रुस 4:12]। यी परीक्षाहरू हामीलाई उहाँमा मात्र भर पर्न सिकाउनको लागि हो र हाम्रो आफ्नै क्षमताहरूमा होइन [2 कोरिन्थी 1:9-10; 12:7-10]।
यी सबै भनिसकेपछि, निराश हुन वा गलत निष्कर्षमा पुग्नबाट जोगिनको लागि, म निम्न कुराहरू पनि समावेश गर्न चाहन्छु: हामी मध्ये कोही पनि यस धन्य वचनलाई वा कुनै अन्य धन्य वचनलाई सिद्ध रूपमा पूर्ण गर्न सक्षम छैनौं। यद्यपि, हाम्रो तर्फबाट तिनीहरूलाई सिद्ध रूपमा पूरा गर्ने कोही हुनुहुन्छ: यी शब्दहरू उच्चारण गर्ने व्यक्ति—प्रभु येशू स्वयं!
यदि कोही थियो जसलाई प्रार्थना गर्न आवश्यक थिएन, त्यो येशू हुनुहुन्थ्यो। तैपनि येशूभन्दा बढी प्रार्थनामा अरू कसैले ध्यान दिएनन्— अहिलेसम्म बाँच्ने सबैभन्दा व्यस्त मानिस भए तापनि। आखिर, संसारलाई बचाउने ठूलो कार्यको साथ उहाँ मात्र एक हुनुहुन्थ्यो। आखिर, उहाँसँग सब भन्दा ठूलो कार्य थियो पूरा गर्नेलाई—संसार बचाउने!
यदि कसैसँग सबै कुरा गर्ने शक्ति थियो भने, त्यो येशू हुनुहुन्थ्यो। तैपनि, उहाँले पिताको सहमतिबिना कहिल्यै केही गर्नुभएन। त्यति मात्र होइन, येशू सधैं पिताको इच्छा पूरा गर्न पाउँदा आनन्दित हुनुहुन्थ्यो—चाहे यसको मतलब क्रूसमा आफूलाई बलिदान गर्नु हो।
यदि कसैलाई आत्म–प्रशंसाको विचार सोच्ने अधिकार थियो भने, त्यो येशू हुने थियो। तिनको मामलामा, उहाँ सबैभन्दा महान् हुनुभएकोले यो पाप हुने थिएन। तैपनि तिनले आफूलाई “कोमल र नम्र हृदयको” भनी वर्णन गरे [मत्ती ११:२९]—“हृदयमा”—सबै विचारहरूको आसन।
यदि कसैले हरेक परीक्षा सह्यो र कहिल्यै प्रलोभनमा पर्नुभएन भने, त्यो येशू हुनुहुन्थ्यो।
यही कारण हो कि परमेश्वरले हामीलाई सुरुमा येशू मार्फत स्वीकार गर्नुहुन्छ, र यो पनि येशू मार्फत नै हो कि हामी परमेश्वरद्वारा स्वीकार्य रहन्छौं। तसर्थ, हामीले परमेश्वरको स्वीकृति प्राप्त गर्न वा कायम राख्न पूर्ण नम्रता देखाउनुपर्छ भन्ने गलत धारणाबाट टाढा रहनुपर्छ। बरु, हामीले येशूलाई हाम्रो उदाहरणको रूपमा हेर्नुपर्छ जब हामी उहाँ जस्तै बन्न प्रयास गर्छौं, पवित्र आत्माले हामीलाई भित्रबाट सक्रिय रूपमा परिवर्तन गरिरहनुभएको छ [2 कोरिन्थी 3:18]।
हो, संसारले राम्रोलाई “मानिसमा शक्तिको भावना, शक्तिको चाहना, शक्तिको भावनालाई बलियो बनाउने कुनै पनि चीज” भनेर परिभाषित गर्न सक्छ र खराबलाई “कमजोरीबाट उत्पन्न हुने कुनै पनि कुरा” भनी परिभाषित गर्न सक्छ। संसारले आफ्नो शक्ति देखाउँछ र त्यसमा गर्व गर्छ। यद्यपि, हामी मध्ये जो आत्मामा दीन छ र हाम्रा कमजोरीहरू स्वीकार गर्छौं, निरन्तर रूपमा आकाशतिर हाम्रा खाली हात उठाएर उहाँलाई बिन्ती गर्नुपर्छ, “प्रभु, मलाई तपाईंको खाचों छ। म तपाईं बिना बाँच्न सक्दिन। कृपया मलाई मद्दत गर्नुहोस्।” हामीले सधैं याद राख्नुपर्छ कि परमेश्वरको शक्ति हाम्रा कमजोरीहरूद्वारा प्रकट हुन्छ र उहाँको महिमा कमजोरीहरूद्वारा बढाइन्छ। यदि संसारले हाम्रो आत्मामा दीनको जीवनशैलीलाई खिसी गर्छ भने हामीले चिन्ता गर्नुपर्दैन। आखिर, यो एक प्रति-संस्कृतिको जीवनशैली हो। यस्तो जीवनशैलीलाई परमेश्वरले अनुमोदन गर्नुहुन्छ भन्ने तथ्यमा हामी सान्त्वना पाउन सक्छौं।
यो सँधै याद राख्नु महत्त्वपूर्ण छ कि प्रति–संस्कृतिको जीवनशैली जिउनेहरूले मात्र येशूले “धन्य होस्” भनेको सुन्न सक्षम छन्। अरूले येशूलाई यसो भन्दै मात्र सुनेछन्, “तिमीलाई धिक्कार छ। तिमीलाई एउटा भयानक न्याय पर्खिरहेको छ।” तसर्थ, हामीसँग शाश्वत सुख र अनन्त दु:ख, शाश्वत शान्ति र अनन्त पीडा बीचको विकल्प छ। हामी बुद्धिमानी निर्णय गरौं र संसारले प्रदान गर्ने अस्थायी “खुशी” को सट्टा येशूले प्रदान गर्ने अनन्त आनन्दलाई रोजौं।
विगत भनेको अतीत हो। आज नयाँ दिन हो। हामी यस महान् सत्यमा विश्वास गरेर र त्यसमाथि काम गरेर फेरि नयाँ सुरु गर्न सक्छौं: धन्य आत्मामा दीनहरू हुन्…आध्यात्मिक दरिद्रहरू…स्वर्गको राज्य तिनीहरूको मात्र हो।